Hoi allemaal,

In Kenia, in Kampi ya Samaki, heb ik het geld aan de goede doelen kunnen geven.

Bij deze een reactie van de pastor (gericht aan Aissa, zoals iedereen in Kenia, en de rest van Afrika, mij kent):

Verder heb ik van een groep die ik in Kenia heb begeleid 180 euro gekregen. 20 euro heb ik gebruikt om kleine knuffelbeertjes van te kopen die ik bij een weeshuis af wil geven. De rest van het geld zit in de pot. Verder heb ik 50 euro gekregen van een Djoser reiziger die in een Marokko groep zat.

De teller staat op:

210 euro!

Hartelijk dank voor alle brillen en monturen! Voorlopig heb ik meer dan genoeg. Als er meer nodig is, laat ik het wel weer weten.

Na een wat minder prettig bezoek aan de tandarts vanwege een ontsteking in mijn mond, waar een gesluierde moslima totaal niet naar mijn verhaal wil luisteren en direct een verdovingsspuit in mijn onderlip zet, ijskoud water in mijn mond spuit en de plek van de ontsteking opensnijdt (excuus voor dit ranzige detail), besluit ik, met zere mond, met de trein naar Meknes te gaan.
Ik heb een verkeerde timing, want op het station moet ik nog 2 1/2 uur wachten. Ik besluit alvast naar het volgende station in Casablanca te reizen waar ik sowieso over moet stappen. Daar zit ik de tijd uit met een krantje en een pak yoghurtdrink.
Er arriveert een trein en ik vraag aan een vrouw die vlakbij me zit, of deze naar Meknes gaat. Dat blijkt niet het geval te zijn, mijn trein heeft vertraging, maar daar ging ik eigenlijk al vanuit. Na nog even gewacht te hebben, komt de trein naar Meknes er dan toch aan. De vrouw zwaait haar dochters uit, die dezelfde bestemming hebben als ik en ze krijgen de opdracht mij gezelschap te houden. Ze willen naar de coupe en ik wil niet mee, omdat ik het niet zie zitten, om mijn tas door de smalle opening te proppen. Ik kan ze ervan overtuigen dat het echt geen probleem is, dat ze doorlopen en ik zak neer op mijn weekend tas. Ik zie het landschap aan me voorbij trekken. Prachtige bloemenvelden, afgewisseld door dorpen en steden. Af en toe vang ik een glimp op van de zee.
Het wordt steeds drukker op het balkon. Ik sta, zeer ongepast maar ik kan me niet meer verroeren zonder anderen aan te stoten, tussen de mannen als een sardientje in een blikje. Af en toe komen er verkopers voorbij met rieten manden met koekjes, drankjes, snoepjes. Ze wringen zich tussen ons door en blijven lachen, waarschijnlijk doen ze goede zaken. Af en toe gooit iemand de treindeuren open tijdens het rijden, zodat we toch wat frisse lucht binnenkrijgen. Dat is prettig, want er wordt wat afgerookt op het balkon, er hangt af en toe een misselijk makende lucht.
Dan komt er een officiële verkoper, met karretje, en ik vraag me af hoe hij ons kan passeren, maar ik heb al geleerd dat niets onmogelijk is hier in Marokko. En ja hoor, daar word ik al tegen mijn schenen gereden. Tranquille Sidi! roep ik gespeeld dreigend. De man kijkt me verbijsterd aan en begint dan te lachen. Ik tel 3 rottende tanden in zijn wijd opengesperde mond. Ik spring op de bagage van de buurman en de buurman gaat met zijn buurman in het toilet staan en na wat wringen en wat business lukt het de verkoper toch om te passeren.
En dan volgen 2 conducteurs. Met mijn rechterhand met kaartje recht omhoog in de lucht, voel ik me een balletdanseres en na wat kunst en vliegwerk wordt mijn kaartje ook nog geknipt. Na een tijdje weer verkopers met rieten mandjes, daar zijn er erg veel van. Ik ben wat aan het dagdromen en word dan opgeschrikt door luid geschreeuw. De conducteurs hebben de achtervolging ingezet op de onofficiële verkopers en ik spring weer snel op de bagage van de buurman die snel de toiletdeur opengooit en naar binnen stapt gevolgd door zijn buurman. Daar komen ze in sneltreinvaart voorbij met rode zwetende hoofden en een hoop kabaal en ik vraag me af of dit niet wat overdreven is allemaal… Na een tijdje zie ik dat 2 verkopers in hun kraag zijn gepakt door de conducteurs en met veel kabaal en wilde gebaren wachten ze bij ons op het balkon tot het volgende station. Daar worden de verkopers de trein uitgegooid. Een rieten mand valt op de grond en ik zie dat de verkoper zijn handeltje snel bij elkaar graait. De andere verkoper heeft zijn mand weten op te vangen.
We gaan weer verder en tot mijn verbazing zie ik dezelfde verkopers weer voorbij komen. Die zijn waarschijnlijk op het laatste nippertje de trein ingesprongen via een andere coupe. Komisch… Ik koop wat te drinken en een zakje pinda s van ze.

Na uren gestaan te hebben, kom ik eindelijk in Meknes aan. Ik slaap in een hotelletje valkbij het station. Mijn kamer kijkt uit op een binnenplaatsje met prachtige mozaïek en ‘s avonds zit ik op de balustrade voor mijn deur heerlijk te genieten van een flesje wijn dat ik stiekem mee naar binnen heb gesmokkeld, terwijl ik naar de sterren kijk.

Vrijdagavond heb ik afscheid genomen van een hele leuke groep na een schitterende saharareis. Ik ben twee weken vrij voordat ik een nieuwe toer heb hier in Marokko. Ik ga bij de Marokkaanse familie van een oud collega logeren. Ik heb zaterdagavond met ze afgesproken om een uur of 5. Ik heb al eerder bij ze gelogeerd en herinner me dat ik bus nummer 7 naar huisnummer 7 moet nemen. Het adres weet ik eigenlijk helemaal niet. Na met vele anderen meer dan een uur op de bus gewacht te hebben, begin ik dan toch een beetje ongeduldig te worden. Er is net een voetbalwedstrijd geweest hier in Casablanca en de supporters worden met de gewone bussen vervoerd. Ze hangen joelend met spandoeken uit de ramen. Ik zie dat als er nu een bus zou komen het zelfs voor Marokkaanse tijd wat laat wordt, want het is al kwart voor 6, ze worden vast ongerust bij de familie. Ik bel mijn collega, die nu in Tanger werkt, ik hou een taxi aan en geef de telefoon aan de chauffer, zodat mijn oud collega hem uit kan leggen waar ik zijn moet. Ergens in een buitenwijk van Casablanca, op weg naar het vliegveld.
De ontvangst is erg hartelijk. De tweeling van 9 vliegt me om de nek en ik krijg dikke smakkers. We drinken thee en eten lekkere hapjes. s Avonds slaap ik met een schoondochter en een dochter van Badia gezamelijk op de banken in de woonkamer. We slapen met zijn zevenen in de niet al te grote driekamerwoning. s Ochtends voel ik opeens een warm lijfje naast me. Isham, de ene heft van de tweeling is naast me gekropen en heeft 2 armpjes om mijn nek geslagen.
Na een uitgebreid ontbijt vraagt Badia, die ik voor het gemak ook wel mama noem, of ik mee ga naar de hamam, gezellig met haar en Isham. Dat is voor mij ook al weer zo n 9 maanden geleden en ik heb er wel zin in. Na onze spullen ingepakt te hebben, gaan we op weg. De hamam is op loopafstand van het huis. Het is erg druk in het badhuis. Het is de gewoonte van veel vrouwen om op zondagmorgen naar de hamam te gaan. Vrouwen in allerlei soorten en maten en ook kinderen. Meisjes van alle leeftijden, maar ook kleine jongetjes en zelf een baby’tje. Jongens mogen tot een jaar of 5 met hun moeder mee naar de hamam.
Badia geeft Isham en mij allerlei bevelen. Gehoorzaam knik ik, ja mam… Na mezelf eerst met zwarte zeep te hebben gewassen in de warme ruimte, wenkt mama me naar de wat koelere ruimte. Mama beduid me dat ik op de vloer moet gaan liggen. Ik doe wat ze zegt en ze bukt zich over me heen met haar billen fier in de lucht. Ik doe mijn best om mijn lachen in te houden, want het ziet er maf uit. Maar al snel vergaat het lachen me, als mama begint te schrobben. Ik voel me een roze speenvarkentje en de vellen hangen erbij. Ik krijg een klap als teken dat ik me om moet draaien. Mama is niet bepaalt zachtzinnig.
Dan krijg ik de opdracht om Isham te schrobben. Ik ga te voorzichtig te werk en mama is niet tevreden. Ze doet het een keer voor, volgens haar moet ik veel harder schrobben, maar ik ben bang dat ik Isham pijn doe. Dan moet ik het haar van Isham wassen. Ik herinner me dat ik dat 3 keer achter elkaar moet doen. Ze heeft prachtig lang haar met krullen. Mama knikt goedkeurend.
Tegen de middag zijn we uitgebadderd. Voortdat we het badhuis verlaten zorgt mama ervoor dat ik gesluierd ben.  Ze gaat tot mijn verbazing wel accoord met mijn eigen rode sjaal en niet het synthetische stinkding wat ik in de tas zie liggen. Ik trakteer op ijsjes en Isham en ik zingen een Frans versje. Dochter en schoondochter hebben de hele ochtend in de keuken gestaan en heerlijke couscous bereid met 7 groentes en kip. Verse artisjokken, kikkererwten, kool, wortels, bonen, aardappels en tomaten en alles is lekker gekruid. Deze familie eet elke zondag couscous, omdat iedereen dan vrij is en er genoeg tijd is voor de bereiding.
Daarna is het tijd voor siesta en als iedereen weer wakker is leer ik de tweeling, Isham en Hassan, hoofd, schouders, knie en teen. We dansen met z n allen ook nog wat op Arabische muziek waarbij ik het met geen mogelijkheid voor elkaar krijg de dames na te doen als ze beginnen met buikdansen. Mama, Isham en ik worden door schoondochter Fatima met henna beschilderd. Op zowel onze handen als voeten prijken ware kunstwerken.

s Avonds ga ik met mama en Isham en Hassan naar buiten. We zoeken naar een kapper voor Hassan. Terwijl we voor de deur staan van de herenkapper, gebied mama mij buiten te blijven. Hassan wordt afgeleverd en wij zien even verderop een feesttent staan. Er is een bruiloft aan de gang en we gaan kijken. Het bruidspaar ziet er modern uit. De bruid in oranje gewaad met glitters en een kroontje op, de bruidegom in een pak. Op het feest zijn zowel mannen en vrouwen. Het valt me op dat de bruid niet erg gelukkig kijkt. Als Hassan klaar is, lopen we nog even een rondje door de wijk, die wat hoger ligt dan het centrum en tussen de huizen door zie ik een prachtige zonsondergang boven Casablanca.
Mama is erg blij dat ik er ben en verteld me dat ik nu mijn 2 vrije weken bij de familie blijf. Ik zeg haar dat ik morgen naar Meknes wil gaan en ze vraagt of ik helemaal alleen ga. Ik bevestig dat en mama klakt afkeurend met haar tong. Ik mompel wat over werk en vrienden zien, maar mama vindt het maar niets. Vrouwen horen thuis te zijn, en niet zoals ik in hun eentje rond te reizen. Dat is een schande…
De volgende dag, na vele keren beloofd te hebben dat ik bel als er iets is, wil ik het huis verlaten. Hassan is erg bedroefd dat ik weg ga en heeft de sleutel van de voordeur verstopt, in de hoop dat ik me nog bedenk en misschien nog wat langer blijf. Ik heb last van ademnood in dit Marokkaanse gezelschap en daarom voel ik me schuldig, want ik weet dat ze het goed bedoelen en ze zijn ontzettend lief… Eindelijk loop ik opgelucht naar de bushalte en adem diep de geur van vrijheid in. Ik merk dat ik een ontzettende vrijheidsdrang heb. Het is maar goed dat ik hier niet op ben gegroeid.

De luchtvaartmaatchappij waar ik volgende week mee vlieg, gaat accoord met 10 kilo extra bagage voor het goede doel! Ik hoef er niets voor te betalen.

Voor mezelf heb ik weinig nodig, dus ik kan zeker 20 kilo extra spullen meenemen.

Wat in elk geval meegaat: baby/kinderkleren, monturen en wat speelgoed.

Geld

Onder dit kopje zal ik bijhouden hoeveel geld er gestort is en wat er verder nog binnen is gekomen voor ontwikkelingslanden.

Een aantal mensen hebben geld gestort voor de projecten in Kenia. Ik heb dat meteen laten weten daar en de mensen zijn er heel blij mee.

De teller staat nu op:

       220 euro

Baby/kinderkleding en schoenen

Verder heb ik zo’n 40 kilo prachtige babykleren en kinderkleren gekregen en ook schoenen. Ik probeer nu of ik extra kilo’s kleding mee mag nemen van de luchtvaartmaatchappijen waar ik mee vlieg voor mijn werk.

Speelgoed

Ik heb een grote tas met speelgoed verzameld.

Brillen en apperatuur

Ik heb heel veel brillen gekregen, inclusief kokers en schoonmaakdoekjes!En voorlopig heb ik meer dan genoeg. Hardstikke bedankt allemaal! Ik laat het wel weten als ik meer nodig heb.

Zaklampen en verrekijkers

Zelf heb ik een hele lading zaklampen ingeslagen waar je geen batterijen voor nodig hebt. Bij een drogist vond ik verrekijkers. Hier heb ik ook een serie van gekocht. Deze dingen neem ik mee als cadeaus voor mensen die ze m.b.t. hun werk goed kunnen gebruiken.

Voor een brillenwinkel in een woestijnplaatsje in Marokko, waar relatief veel oogproblemen voorkomen, ben ik op zoek naar oude monturen en brillenglazen. Ook andere apparatuur voor een brillenwinkel, zoals machines om bijvoorbeeld brillenglazen te slijpen, zijn welkom.

Mocht je nog wat hebben liggen waar je afstand van wilt doen, laat het me dan even weten. Ik zorg dat het in Marokko terecht komt.

Alvast bedankt!

1.

Tovenaars

Geert van Atteveld

Deze spirituele avonturenroman vertelt de geschiedenis van een meestermagiër die door levendige visioenen en ervaringen beseft dat hij anders is dan anderen. Wanneer hij zijn eigen leerling ontmoet, begint hij vol vuur met het overbrengen van zijn kennis, maar door te grote belemmeringen ziet hij zich genoodzaakt hem alleen verder te laten gaan. Daardoor belandt deze leerling in een zwervend bestaan dat hem uiteindelijk in de Sahara brengt waar hij in een heel bijzonder contact komt met woestijnnomaden.

2.

Dochters van het zand

Een Westerse vrouw trekt door de Sahara

Ana Tortajada

In 2002 trekt Ana met haar rugzak naar de vluchtelingenkampen in Tindouf, in het zuidwesten van Algerije. Ze verblijft in de tentensteden van de vluchtelingen en beschrijft hun dagelijks leven, het nomadenbestaan, de geschiedenis en de kunst en cultuur van de Sahara.

3.

Sahara

The life of the great desert

Marq de Villiers en Sheila Hirtle

Een geografisch boek over de geschiedenis, mensen, levende wezens, geluiden en het klimaat in de Sahara.

4.

Sahara

Michael Palin

Michael Palin beschrijft zijn reis door Marokko, Mauritanië, Senegal, Mali, Niger, Algerije en Libië.

Een ander goed doel is het ‘Cana girls community rescue home’.

In het Baringo District woont een pastor (Anglican church of Kenya) die met zijn vrouw een toevluchtsoord biedt aan jonge meisjes van de Pokot stam die van huis zijn weggevlucht, om een gedwongen huwelijk of een besnijdenis te ontlopen.

Het meisje dat als eerste haar toevlucht zocht bij het gezin en er dus al het langste is, zie je hier op de foto tussen haar pleegvader en pleegmoeder. Zij woont al jaren bij de familie.

Inmiddels zijn 20 meiden van dezelfde stam haar gevolgd. De pastor heeft op zijn terrein een huisje voor ze laten bouwen, bestaande uit 1 kamer. Het is veel te klein voor zoveel mensen en er zijn alleen matrassen. Overdag worden deze opgestapeld. De meiden koken voor zichzelf op een vuurtje buiten het huis en wassen zelf hun kleding.

De meiden vertelden me dat hun ouders er ook niets aan kunnen doen, omdat ze niet beter weten, maar dat zij het niet zagen zitten, om uitgehuwelijkt te worden, soms aan een man van wel 40 jaar ouder, en te trouwen. Ze willen, als ze klaar zijn met hun opleiding, terug gaan naar hun stam en hun ouders proberen uit te leggen dat ze een andere toekomst willen, en dat ook broertjes en zusjes een kans moeten hebben om naar school te gaan.

Behalve deze meiden, vangt het gezin ook weeskinderen op uit de buurt. In totaal zijn er nu 27 kinderen, waarvan een deel naar school gaat.

Het doel van ‘het project’ van de pastor en zijn vrouw is kwaliteitverbetering van het leven van de meisjes, door te strijden tegen pijnlijke tradities en te strijden voor mogelijkheden wat betreft scholing, het nemen van eigen beslissingen en werkgelegenheid.

Op de foto hieronder zie je een aantal kinderen die op worden gevangen.

Deze hele onderneming kost een hoop geld. Alleen voedsel voor zo’n groot huishouden, maar natuurlijk ook voor de scholen, kleding enz.

Ook is er veel te weinig plek voor al deze kinderen en jongeren. De 7 weeskinderen wonen bij de geestelijke en zijn vrouw in huis. Het zou fijn zijn als er meer ruimte zou komen voor de wat oudere meiden, zodat ook eventueel nieuwe meiden een plek kunnen krijgen en niet weggestuurd hoeven te worden. De kosten voor een nieuw huisje zijn ongeveer 1000 euro.

Mocht je dit project willen sponsoren, of de jongen die graag naar school wil, dan zou dat te gek zijn. Het bankrekening nummer is:

3176.249.888

G. van Atteveld

Ten gunste van: Vervul een wens in Afrika

Alle kleine bijdragen bij elkaar kunnen heel wat kinderen gelukkiger maken.